سیزده

از یک گوشه این شب قشنگ نورانی

نشت می‌کند

صدای خاموش نی‌ای

دوازده

پرنده می‌شوم
مهاجر
اگر مناطق گرمسیری‌ات را بر من بنمایی

یازده

هیچ وقت خوب نشد
جاش
با بوسای الکیت

نه

شکلک در می آورم
برای او
در آینه

هفت

آتش گردان و قلیان
کباب و ریحان
طبیعت گردان ایرانی

شش

زیبا بود، می دانم
با کفش های پاشنه بلند اش از زیر پنجره ی اتاق ام گذشت
وقتی خودم را به خواب زده بودم

پنج

عباس قادری گوش می داد
راننده ی خسته ی تاکسی بی مسافر
آخر شب

چهار

از آن تو است
همه دنیا
و جیب های خالی ات

سه

نقاشی کرده بود
آبستره
مادر، سفره ناهار را

دو

معجزه شاید ید بیضا، فرقان
شاید خود تو
این نگاه ات باشد